پاییز از راه میرسد

هوا خنک شده و حزنی غریب در خود دارد.

بر خلاف طبیعت که اهسته به خواب میرود

مردم فعالیتهای خود را از سر میگیرند

باز هم مهر و باز هم اغاز مدارس...

تحرک و هیاهوی بچه ها و خانواده هایشان

 این روزها به وضوح به چشم میخورد

و همهگی خود را برای اغازی دیگر مهیا میکنند.

این هوا و این روزها من را به یاد گذشته میاندازد.

خاطرات گذشته در ذهنم مرور میشوند

ان زمان چقدر پاییز را دوست داشتیم.

چقدر از قدم زدن در این هوا و دیدن درختان پاییزی لذت میبردیم.

هر فصلی زیبایی خود را داشت.

اما اکنون هر زمان و هر چیز خاطره او را زنده میکند

و جای خالیش را محسوس تر می نماید.

و این  قلبم را میفشارد.

پاییزی که برایم انقدر دلنشین و زیبا بود اکنون غمگینم میکند.

هر گاه در حیاط می ایستم و درختان را اب میدهم

برگهای نارنجی و خزان زده پاییزی دانه دانه میافتند.

انگار امید ها و ارزو های من هستند

که این گونه به ارامی از درخت وجودم میافتند

و زیر پای رهگزران بی اعتنا خرد میشوند

و هیچ کس نمیشنود صدای خرد شدنشان را.

تلاش میکنم من هم با مردم هم گام شوم

و فصل جدیدی از زندگیم را اغاز نمایم

اما چیزی مانع میشود……..

گویی طبیعت می خواهد  من را نیز با خود به خواب برد

و هر چه تلاش میکنم بر ان غلبه کنم نمتوانم

قدرتم را از دست داده ام.

گم شده و سرگردانم .

راه را نمی یابم

دیگر احساس میکنم تسلیم طبیعت شده ام.

توان تقلا کردن ندارم.

و من بی رمق و خسته خود را به اغوش طبیعت میسپارم

تا مرا نیز با خود به خواب برد…..